வட இந்தியப் பயணம்… ( 6 )

 

இராம் ஜூலா சாலையில், மக்கள் கூட்டம் அலைமோதிய ஒர் உணவகத்தில் காலையுணவை முடித்துக் கொண்டோம்… வழக்கம்போல சப்பாத்தி, தால் தான்… :) தென்னிந்திய உணவு வகைகளை இங்கே சாப்பிடக்கூடாது… குறிப்பாக அரிசிச்சாதம்… சாவல் என்கிற அரிசிச்சாதத்திற்குப் பாசுமதி அரிசியைத்தான், வடக்கே பயன்படுத்துவார்கள்…. ஒரு கரண்டிக்கு மேல் அதைச் சாப்பிடுவது கஷ்டம்… :) மிகுந்த களைப்பாக இருந்தது…. மழை வேறு தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது…. ஆட்டோ பிடித்து விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்தோம்…. ஓய்வெடுத்துக் கொண்டோம்…

 

இரண்டு மணிக்கு எழுந்து வெளியில் சென்று மதிய உணவு சாப்பிட்டோம்…. சப்பாத்தி சாப்பிட்டு எனக்கு போரடித்துவிட்டதால், நூடுல்ஸ் சாப்பிட்டேன்… ஓரளவுக்கு நன்றாகவே இருந்தது… ஆனால் விலையதிகம்… ஒரு ப்ளேட் 150 ரூபாய்… ரிஷிகேஷில் எல்லா உணவு விடுதிகளிலும் விலையதிகமாகவே இருக்கிறது… ஒரு சாதாரண தால் கூட 100 ரூபாய்.. பன்னீர் சப்ஜி 200 ரூபாய்…. ஓர் ஏழை யாத்திரிகன் இத்தனை விலை கொடுத்து எப்படிச் சாப்பிட முடியுமென்று யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தேன்… நம் தமிழகத்தில் அம்மா உணவகம் இருப்பது போன்று, மலிவுவிலை உணவகங்களை உத்தராகண்ட் மாநிலம் செயல்படுத்தலாமே…. இரண்டு சப்பாத்தி, ஒரு கிண்ணம் தால் பத்து ரூபாய்க்கு கொடுக்கலாம்…

 

சுற்றுலாப்பயணிகளால் அரசுக்கு வருமானம் கொட்டுகிறது…. அடிப்படைச் சுகாதார வசதிகள் கூட இல்லை ரிஷிகேஷ், ஹரித்வாரில்… ஒரு கழிப்பறையோ, ஆரம்பச் சுகாதர நிலையமோ என் கண்ணில் படவேயில்லை… ஏதாவது உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டால், கங்கையிலேயே ஜலசமாதி ஆகிவிட வேண்டியதுதான் போல… இந்த வருடப் பிப்ரவரியில் கும்பகோணத்தில் நடந்த மகாமகத்திற்கு; நடமாடும் கழிப்பறைகள், நடமாடும் மருத்துவமனைகளையெல்லாம் தமிழக அரசு ஏற்பாடு செய்திருந்தது…. வடக்கே உயர உயரப் போகும்போதுதான் சொந்த மண்ணின் அருமை புரிகிறது… அங்கே சென்று பாருங்கள்… நாமெல்லாம் கொடுத்து வைத்தவர்கள் என்பது புரியும்…. :)

 

மாலை ஐந்து மணிக்கு கங்காஆர்த்தி பார்ப்பதற்காகக் கிளம்பினோம்…. போகிற வழியில் சிவானந்தா ஆசிரமத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தோம்… வெளிநாட்டவர்கள் வந்து தங்கி, யோகா முதலிய கலைகளைக் கற்கிறார்கள்…. எப்படித்தான் இத்தனை ஏக்கர்களை, அந்த இடத்தில் வளைத்துப்போட்டு ஆசிரமம் கட்ட முடிந்தது என்று வியந்து போனேன்… சிவானந்தா ஆசிரமம் மட்டுமல்ல… எக்கச்சக்கமான ஆசிரமங்கள் ரிஷிகேஷில்… ஒவ்வொன்றும் ஏக்கர் கணக்கில் பரப்பளவு கொண்டது… கார்ப்பரேட் சாமியார்கள் பெருகி விட்டார்கள் இந்தக் கலியுகத்தில்… :) ஒற்றைக் கோவணாண்டியாகத் திருவண்ணாமலையில் தவமிருந்த மகரிஷி ரமணரை நினைத்துக் கொண்டேன்… :)

 

ஒரு கி.மீ. தூரம் போல நடந்து, ஓரளவுக்குச் சுத்தமான ஒரு படித்துறையை அடைந்தோம்… அந்த அந்திவேளையில் கங்கைக்கரையில் அமர்ந்திருந்தது அற்புதமான அனுபவம்…! எழுத ஒண்ணாதது…! மனத்துக்குள் அமைதி குடிக்கொண்டிருந்ததை பரிபூரணமாக உணர்ந்தேன்…! ஆர்ப்பரிக்கும் கங்கை கூட அந்திவேளையில் அடக்கமாக ஓடுகிறாளோ என்று எனக்குத் தோன்றியது…. :) அரைமணிநேரம் கழித்து, ஆர்த்தியெடுக்கும் பூசாரிகள் வர ஆரம்பித்தார்கள்…. ஆர்த்தியெடுப்பதற்காக நம்மிடம் அன்பளிப்புக் கேட்டார்கள்…. நானும் இரண்டு அகல்விளக்குகள் வாங்கிக் கங்கையில் விட்டேன்… :)

 

ஆறரை மணிக்கு கங்கைக்கு ஆர்த்தியெடுக்கத் தொடங்கினர்…. எதிர்க்கரையில் இருந்த கீதாபவன் படித்துறையில் ஏராளமானவர்கள் அகல் விளக்குகளை ஏற்றி, கங்கையில் மிதக்க விட்டுக்கொண்டிருந்தனர்…. ஜெகஜ்ஜோதியாக ஆர்த்தி தெரிந்தது…. நான் அமர்ந்திருந்த படித்துறையிலும், ஒரு நாலைந்து பூசாரிகள் ஆர்த்தி காண்பித்தார்கள்…. இந்த தேசத்தின் தாயான கங்காமாதாவுக்கு ஆர்த்தியெடுத்து, மரியாதை செலுத்துவது எத்துணை புண்ணியம்…. ?!  வேறெந்த நாட்டிலாவது நதிக்கு வந்தனம் செய்யும் வழக்கம் உண்டா…?!  இந்த ஆத்மாவுக்குச் சந்தோஷம்… :) ஹரித்வாரிலும் இந்தக் காட்சியைப் பார்க்கப்போகிற எதிர்ப்பார்ப்புடன் விடுதிக்குத் திரும்பினோம்… :)

 

தொடரும்….

 

 

 

 

வட இந்தியப் பயணம்…. ( 5 )

 

உத்தராகண்ட் மாநிலம் சுற்றுலாப் பயணிகளைத்தான் நம்பியிருக்கிறது.. ஆனாலும், யாத்திரிகளின் நிலைமை பரிதாபம்தான்… கங்கையின் எந்தப் படித்துறையிலும்; பெண்கள் உடை மாற்றுவதற்கான அறைகள், தடுப்பு வசதிகள் எதுவுமில்லை… கழிப்பறை வசதிகள் கிடையாது…. உடை மாற்றுவதற்குள் மண்டை காய்ந்து போகிறது… நான் லக்ஷ்மண் ஜூலா படித்துறையில் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு, உடை மாற்றிக்கொள்ள இடம் தேடினேன்… அங்கே ஒரு நாலுகால் மண்டபம் தடுப்புச் சுவரின்றி இருந்தது… பெண்கள் நாலைந்து பேர் உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்…. நானும் உடை மாற்றிக் கொண்டேன்… “ உனக்கு உடை மாற்றிக்கொள்ள வேறிடம் கிடைக்கவில்லையா…? “ என்று என் கணவர் என்னைத் திட்டினார்… “ ஹோட்டல் அறை இங்கிருந்து ஒன்றரைக் கி.மீ. தூரம்…. அதுவரை நான் ஈரத்துணியோடு வரவேண்டுமா… ? “ என்று நானும் என் பங்குக்குக் கடுப்படித்தேன்… :)

 

லக்ஷ்மண் ஜூலா படித்துறையில் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு, அதே வழியாகத் திரும்பிப் போகக்கூடாதாம்… இராம் ஜூலா வழியாகத்தான் போகவேண்டுமாம்…. இரண்டு பாலத்துக்கும் இடைவெளி இரண்டு கி.மீ. தூரம்… நாங்கள் நடக்க ஆரம்பித்தோம்.. காலை மணி 8.30… எல்லாக் கடைகளும் சாத்தியிருந்தன… ஒரேயொரு டீக்கடை திறந்திருந்தது... அந்த டீக்கடையில் டீ குடித்தோம்.. அருமையான மசாலா சாய்…! நம்மூரில் பொரை என்றொரு மொறுமொறு பன் டீக்கடைகளில் கிடைக்கும்… டீயில் தொட்டுக்கொண்டு சாப்பிடுவார்கள்… அதேபோல் நீளவாட்டத்தில் பொரை அந்த டீக்கடையில் கிடைத்தது… ஆளுக்கு இரண்டு வாங்கி, டீயில் தொட்டுச் சாப்பிட்டோம்… அந்தக் காலை வேளையில் அத்தனை சுவையாக இருந்தது அந்த டீயும், பொரையும்…! சிலசமயம் தெருவோரக் கடையில் கூட நமக்கு அதியற்புத அனுபவம் கிடைக்கிறது…. :)

 

போகிற வழியில் *பதஞ்சலி*கடை இருந்தது… எனக்கு சர்க்கரைநோய்க்கான மாத்திரைகள் வாங்கிக் கொண்டேன்… * மது நாஸினி * என்று பெயர் கொண்ட அந்த மாத்திரைகளைக் காலையில் வெறும் வயிற்றில் இரண்டும், இரவு உணவுக்கு முன் இரண்டும் போட்டுக் கொண்டால் சர்க்கரை கட்டுக்குள் இருக்கிறது என்று கேள்விபட்டேன்… அலோபதி மருந்தோடுகூட இதையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்… 140 மாத்திரைகள் அடங்கிய பாக்கெட்டின் விலை 200 ரூபாய்… அங்கிருந்து மீண்டும் ஒரு கி.மீ தூரம் நடைப்பயணம்… இராம் ஜூலா பாலத்திற்கருகில் வந்தபோதுதான் கவனித்தேன்… நான் கையில் வைத்திருந்த ஈரத்துணிகள் அடங்கிய பையைக் காணவில்லை… அந்தப் பையில்தான் களைந்த துணிகளோடு, ஈரத்துணிகளையும் ஒரு பாலித்தீன் கவரில் போட்டு வைத்திருந்தேன்.. எங்கே வைத்தேனென்று யோசித்தேன்… பதஞ்சலி கடையில் வைத்தது நினைவுக்கு வந்தது…

 

அப்பாவையும், பிள்ளையையும் அங்கேயே நிற்கச் சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் பின்னோக்கி ஒரு கி.மீ,. தூரம் நடை.. :) பதஞ்சலி கடை வாசலிலேயே கடைப்பெண்மணி நின்று கொண்டிருந்தாள்… “ நீங்கள் பையை வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டீர்கள்… இந்த ரிஷிகேஷில் உங்களை எங்கே தேடுவதென்று யோசனையாக இருந்தேன்… நல்லவேளை வந்து விட்டீர்கள்…” என்றாள்… நான் முகமலர அவளுக்கு நன்றி கூறி, பையை எடுத்துக் கொண்டேன்…

 

“ அன்பின் வழியது உயிர்நிலை…” என்கிறது வள்ளுவம்…. திருக்குறளை கடனேயென்று மனப்பாடம் செய்து, விடைத்தாளில் வாந்தியெடுக்காமல்;  நம் வாழ்வின் எல்லாக் காலங்களிலும், எல்லாப் பயணங்களிலும் நம் வழித்துணையாக வருகிற ஒரு தாரக மந்திரம் அது என்பதை நாம் உணரவேண்டும்… மானுடம் உய்வது அன்பென்னும் மூன்றெழுத்தில் தானே… இந்தப் பயணத்தில் அதை முழுமையாக உணர்ந்தேன்….

 

அப்பாவும், பிள்ளையும் நின்று கொண்டிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்… என் கையில் பையைப் பார்த்தவுடந்தான் என் பிள்ளைக்குச் சிரிப்பே வந்தது… :) அவனுடைய விலையுயர்ந்த ஜீன்ஸ், சட்டையெல்லாம் அந்தப் பையில்லல்வோ இருந்தது… :) மழைத் தூற ஆரம்பித்தது…. அங்கேயே ரெயின்கோட் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்…. பாலித்தீன் கவரில் தைக்கப்பட்ட ரெயின்கோட்… :) விலை 20 ரூபாய்… :) ஆளுக்கொன்று வாங்கி மாட்டிக் கொண்டு இராம் ஜூலா பாலத்தைக் கடந்தோம்..

 

இராம் ஜூலா சாலை முழுக்கக் கடைகள்… பழைய பொருட்களை விற்கும் கடைகள் ஏராளமாயிருந்தன…. எதையும் நாம் வாங்கி விடக்கூடாது… புதியதைப் பழைய சிலைகள் என்று சொல்லி விற்றுவிடுவார்கள்….ஏதோவொரு காளிசிலையைக் கையிலெடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.. அது ஐநூறு வருடப் பழமையானதென்று என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் கடைக்காரன்… திருப்பதிகே லட்டா… :) பழனிக்கே பஞ்சாமிர்தமா… :) யார் கிட்ட… :) “ டேய்… நான் கும்மோணம்டா… எங்கிட்டயே அளக்கிறியா…?..” என்றேன் தமிழில்… :) அவனொன்றும் புரியாமல் என்னைப் பார்த்தான்… :) பெரியவருக்கும், சின்னவருக்கும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை… :) :)

 

தொடரும்….

வட இந்தியப் பயணம்…. ( 4 )

 

தில்லி விமானநிலையம் போய்ச்சேர்ந்து, பெட்டிகளை எடுத்துக் கொள்ளும்போது மதியம் 3 மணி… எங்களுக்கு 4.30 மணிக்கு, டேராடூனுக்கு ஸ்பைஸ்ஜெட் விமானம்… வேகவேகமாக செக்-இன் கவுன்டரை நோக்கி நடந்தோம்… பெட்டிகளைக் கவுன்டரில் கொடுத்துவிட்டு, ஆளுக்கொரு சாண்ட்விச் வாங்கிச் சாப்பிட்டோம்… விமானநிலையத்திற்குள் எப்போதுமே விலை அதிகமாகத்தானே இருக்கும்.. ஒரு சாண்ட்விச்சின் விலை 200 ரூபாய்… :)

 

தில்லி விமானநிலையத்தைப் பற்றி அவசியம் நான் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்…. சர்வதேச தரத்தில் மிகுந்த கலையம்சத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது…. எல்லாத் தளங்களிலும் கார்ப்பெட் போட்டிருக்கிறார்கள்…. படு சுத்தம்… ! ஒலிப்பெருக்கி இல்லாத Noise free zone.  ப்ளாஸ்மா திரையில், நம்முடைய விமானம் எந்த வாசலில் நிற்கிறது என்று பார்த்து ஏறிக்கொள்ள வேண்டியதுதான்…!

 

குட்டி ஸ்பைஸ்ஜெட் விமானம்… அறுபதுபேர் இருந்திருப்போம்…. தில்லியிலிருந்து ஒருமணிநேரப் பிரயாணம் டேராடூன்… உத்தராகண்ட் மாநிலத்தின் தலைநகரம்… ஊட்டி போல இருக்கிறது… மிகச்சிறிய விமானநிலையம்… டேராடூனிலிருந்து ரிஷிகேஷ் 30 கி.மி. டாக்ஸிக்கட்டணம் 700 ரூபாய்… ஒன்றரைமணிநேரப் பிரயாணம்… ரிஷிகேஷ் வரை சாலை பரவாயில்லை… டாக்ஸி ஓட்டுநரிடம் நாட்டுநடப்புப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டு வந்தேன்… சமீபத்தில்தான் உத்தராகண்ட் மாநில சட்டசபையை முடக்கி வைத்திருந்தது மத்திய அரசு… உச்சநீதிமன்ற உத்தரவுப்படி மீண்டும் காங்கிரஸ் அரசே நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளது… “ ஹரீஷ் ராவத் திறமையான முதலமைச்சர்… “ என்றார் ஓட்டுநர்… வனத்துறைக்குச் சொந்தமான சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தோம்…. அந்தச் சாலையை ஏழுமணிக்கு மூடிவிடுவார்களாம்… சிறுத்தைப்புலி மற்றும் கரடி நடமாட்டம் உள்ள பகுதியாம்… கரடியைப் பார்க்கவில்லையே என்று எனக்குப் பெரிய குறைதான்… :)

 

ரிஷிகேஷ் எல்லையைத் தொட்டவுடன், கங்கையின் ஆர்ப்பாட்டச் சப்தம் கேட்டது… :) “ ஒருவாரமாய் மழைக் கொட்டித் தீர்க்கிறது… அதனால் தண்ணீர் பிரவாகமாய் ஓடுகிறது…” என்றார் ஓட்டுநர்… தபோவன் பகுதியில், ஆனந்தம் ரிசார்ட் ஹோட்டலில் நாங்கள் முன்பதிவு செய்திருந்தோம்… பெட்டிகளை வைத்துவிட்டு, சாப்பிட வெளியே சென்றோம்… எப்போதும் போல சப்பாத்தி, சப்ஜி சாப்பிட்டோம்… கத்ராவைவிட ரிஷிகேஷில் உணவுப்பண்டங்களின் விலை அதிகம்… சுவையும் சுமார்தான்… சாப்பிட்டுவிட்டு வெளியே வந்தால் மழை பொத்துக்கொண்டு கொட்டுகிறது.. அரைமணிநேரத்துக்கும் மேலாக அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தோம்… மழை கொஞ்சம் குறைந்தவுடன், வேகவேகமாக ஹோட்டலுக்கு ஓடினோம்… :) மறுநாள் காலை தேவப்பிரயாகை செல்லவேண்டும் என்ற என்னுடையப் பிரயாணத் திட்டத்தைப் புரட்டிப் போட்டது மழை…

 

இடைவிடாத மழையில் நாளை எப்படி கங்கா ஸ்நானம் செய்யப் போகிறோம் என்ற யோசனையிலேயே தூங்கிப்போனேன்…. காலையில் சிறிது மழை விட்டிருந்தது…. இதுதான் நல்ல சமயம்… போய் கங்கா ஸ்நானம் செய்துவிட்டு வந்துவிடலாமென்று கிளம்பினோம்… லக்ஷ்மண் ஜூலாவைக் ( தொங்கு பாலம் ) கடந்தால், அந்தப்பக்கம் லக்ஷ்மண் ஜூலா ஸ்நான் காட்… நாங்கள் மறந்துபோய் பாலத்திற்கு முன்பாகவே, ஒரு ஸ்நான் காட்டில் குளிக்கலாமென்று படிகள் இறங்கி விட்டோம்… பார்த்தால் குப்பையும், கூளமுமாக கங்கையை மிக அசுத்தமாக வைத்திருந்தார்கள்… துர்நாற்றத்தைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் மீண்டும் படியேறி வந்துவிட்டோம்… அக்கரையில் எல்லோரும் குளித்துக் கொண்டிருந்தனர்… அப்போதுதான் நாங்கள் செய்த தவறு எங்களுக்குப் புரிந்தது…. இன்னும் சிறிது தூரம் நடந்தவுடன், லக்ஷ்மண் ஜூலா பாலம் வந்துவிட்டது…. அதைக்கடந்து படித்துறைக்குச் சென்றோம்…

 

பழுப்பு நிறத்தில் மிகவேகமாகக் கங்கைப் பிரவாகமாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்… இந்தப் பரதகண்டத்தை வாழவைக்கும் தாய் என்கிறார்கள் கங்கையை…! 26 வருடங்களுக்கு முன்பு, அப்பாவோடு இங்கே வந்து ஸ்நானம் செய்தது என் நினைவுக்கு வந்தது…. அப்பாவும், விஜயன் மாமாவும் ஆளுக்கொரு பக்கமாய் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டு, கங்கையில் முக்கியதை நினைத்துக் கொண்டேன்… :) ஐஸ்கட்டியாகக் குளிர்கிறது கங்கை…! திருவிசநல்லூர் ஸ்ரீதர் ஐயாவாள் கார்த்திகை அமாவாசை தினத்தன்று, அவர் வீட்டுக்கிணற்றில் கங்கையைப் பொழிய வைத்ததும் ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது…. :)

 

தொடரும்….

வட இந்தியப் பயணம்…. ( 3 )

 

குதிரையில் பயணம் செய்ததால், தொடைகளில் தசைப்பிடிப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது எனக்கும், வருணுக்கும்… கைவசம் எந்த ஆயின்மென்டும் இல்லை… ஹோட்டலுக்கு எதிரிலிருந்த பதஞ்சலி கடையில், ஐயோடக்ஸ் போன்றதொரு ஆயின்மென்ட் கிடைத்தது…. அதைத்தடவி வெந்நீர் விட்டுக்கொண்டோம்…. தசைப்பிடிப்பு சரியாவதற்கு இரண்டு நாட்கள் ஆனது…

 

செவ்வாய்க்கிழமை காலை 9.30 மணிக்கு ஜம்மு கிளம்பத் தயாரானோம்… ஜம்முவின் புகழ்பெற்ற ரகுநாத் ஆலய தரிசனம் முடித்துக்கொண்டு, அதன்பிறகு விமானநிலையம் செல்ல முடிவெடுத்தோம்… ஜம்மு விமானநிலையத்திலிருந்து கத்ராவுக்கு, 1400 ரூபாய் டாக்ஸிக்கட்டணமாகக் கொடுத்தோம்… அதேபோலவேதான் திரும்பி வரும்போதும்…. இம்முறை ஜம்மு நகரத்திற்குள் செல்வதால், கூடுதலாக 200 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது….ஜம்மு நகரிலிருந்து விமானநிலையம் மிகவும் தள்ளியிருக்கிறது….

 

ஜம்முநகரம் நம்முடைய சென்னையைப்போல ஜனநெருக்கடியுள்ள நகரம்…. மலைப்பிரதேசம் என்பதால் ஏறியும், இறங்கியுமாகச் சாலைகள்…. ஆண்கள் பைஜாமா, குர்தாவும்; பெண்கள் சல்வார் கமீஸும் அணிந்திருக்கின்றனர்…. புடவையணிந்தவர்கள் ஒருவரைக்கூட நான் பார்க்கவில்லை… முக்கியமான தெருக்களில் இராணுவம் நிற்கிறது… துப்பாக்கி விற்கும் கடைகளை ஜம்முவில் சர்வசாதாரணமாகப் பார்க்கலாம்… பாகிஸ்தானுக்கு வந்துவிட்டோமோ என்று எனக்கு ஒருநிமிடம் தோன்றியது… தமிழ்நாடு போன்றதொரு அமைதியான மாநிலத்திலிருந்து, அங்கு போகிறவர்கள் நிச்சயம் வித்தியாசத்தை உணரமுடியும்… சுதந்தரமில்லாமல், எப்போதும் இராணுவம்  நம்மைக் கண்காணித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது என்கிற நினைப்போடுதான் தினசரி வாழ்க்கை….

 

ஜம்முநகரத்தின் மையப் பகுதியிலிருக்கிறது இரகுநாத் ஆலயம்… சீதா லக்ஷ்மண சமேதராய், மூலவர் இரகுநாதனாக ஸ்ரீ ராமச்சந்திரமூர்த்தி அருள்பாலிக்கிறார்… மதராஸி என்றால் பூஜாரிகளுக்குக் கொண்டாட்டம்.. :) கையிலிருப்பதை எல்லாம் பிடுங்கிக் கொள்கிறார்கள்…. அநுமார் சந்நதியில், கையில் ஒரு கயிறைக் கட்டிவிட்டு; தலைக்கு நூறு ரூபாய் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள்… பூஜாரிகள்.. பணத்திற்குப் பேயாய் அலைந்ததைப் பார்த்து மனம் வெதும்பிப் போனேன்… தெற்கில் மட்டும் என்ன வாழ்கிறதாம்….? இங்கும் அதே கதைதானே… திருவரங்கத்தில் சொத்தையே பிடுங்கிக்கொண்டுதான் விடுவார்கள் பட்டர்கள்… :) சைவக்கோவில்களும் அதே லக்ஷணம்தான்…. மதுரையில் எக்கச்சக்கமாகப் பணம் பிடுங்குகிறார்கள் என்று ராஜியக்கா நேற்று என்னிடம் குமுறிக் கொண்டிருந்தார்…. ஆக…ஆலயம் ஆன்மீகத்தை வளர்க்கும் இடம் என்பதுபோய், பணம் சம்பாதிக்கும் இடமாக மாறிவிட்டது… பூஜாரிகளும், பட்டர்களும், சிவாச்சாரியார்களும் பருத்த வயிற்றுடன்; தாம்புக்கயிறு கனத்துக்குத் தங்கச்சங்கிலி அணிந்திருக்கிறார்கள்… :) பணம் கொழிக்கும் வாழ்வு… :) வருமானவரி வரும்படிக்குக் கிடையாது.. :) வைத்தீஸ்வரன்கோவில் சிவச்சாரியார்கள் பங்களா போன்று வீடு கட்டியிருக்கிறார்கள்.. நமக்கு வங்கியில் கடன் வாங்கி வீடு வாங்குவதற்குள் நாக்குத் தள்ளுகிறது… :)

 

அரசுவாழ்வு துறந்து, கானகம் போன இராமபிரான் பெயரைச் சொல்லி அமோகமாக வசூல் நடக்கிறது… :) இரகுநாதனைப் பார்த்துவிட்டு, ஜம்மு விமானநிலையம் வந்து சேந்தோம்… எங்களுக்கு ஒருமணிக்கு தில்லி போகிற ஸ்பைஸ்ஜெட் விமானம்… மதிய உணவு எதுவும் சாப்பிடவில்லை… இரகுநாத் ஆலயத்திற்கருகில் ஒரு கடையில் பழரசம் சாப்பிட்டதோடு சரி…. தில்லி போய்ப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தோம்…

 

விமானநிலையத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, எனக்கெதிரில் மிக அழகான காஷ்மீரிப் பெண்கள் இருவர் அமர்ந்திருந்தனர்… இஸ்லாமியப்பெண்கள்… தலைக்கு முக்காடிட்டிருந்தனர்… காஷ்மீருக்கேயுரிய ரோஜாநிறம், கூர்மையான நாசி என்று ஆளை அசத்தும் அழகிகள்… ஸ்ரீநகர் விமானத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்… நான் அவர்களை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்… :) இந்த ரசனை மட்டும் இல்லையென்றால் நாமெல்லாம் வெறும் ஜடம்தானே…. :)

 

தில்லிக்குப் போகிற விமானத்தில் ஏறும் சமயத்தில், ஒருபெண் என்னருகில் வந்து, “ நீங்க தமிழா…?..”  என்றாள்… நான் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தேன்… ” பையனோட தமிழ்ல பேசிக்கிட்டிருந்தீங்க… அதான் கேட்டேன்…” என்றாள்… தேமதுரத் தமிழோசை இந்தியாவின் உச்சிவரைக் கேட்கும்… :)

 

தொடரும்….

வட இந்தியப் பயணம்…. ( 2 )

 

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு 1996—அக்டோபரில், வைஷ்ணோதேவி கோவிலுக்குப் பாதயாத்திரையாகச் சென்று; எனக்கு “ அம்மா “ பதவி :) கிடைக்கவேண்டுமென்று அன்னையிடம் வேண்டிக்கொண்டேன்… சரியாக ஒருவருடம் கழித்து, 1997—அக்டோபரில், நான் விரும்பிக் கேட்ட பதவி கிடைத்தது… :) அன்னையின் அருட்கொடையல்லவோ என் மகன்… :)

 

வைஷ்ணோதேவிக்கு பாதயாத்திரை, குதிரை யாத்திரை, தவிர ஹெலிகாப்டர் யாத்திரையும் உண்டு… தோழிகள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை… குதிரையோட்டியிடம் சுமார் ஹிந்தியில் பேசிக்கொண்டே வந்தேன்… எங்கே போனாலும் பேட்டி எடுக்கிற புத்தி போகமாட்டேங்கிறது… :) என்ன பண்றது… :)

“ குதிரைக்கு எத்தனை நாள் வேலை…? “

“ மாதத்தில் 15 நாள் வேலை… ஒண்ணு விட்டு ஒருநாள் குதிரைக்கு ஓய்வு…”

“ இந்தக் குதிரையை எத்தனை ரூபாய் குடுத்து வாங்கினாய்…? “

“ ஒரு லட்சம் ஆகிறது…”

அழகழகான மணிகள் கோர்த்த மாலையைப் பப்லு கழுத்தில் அணிந்து கொண்டிருந்தது…. நடக்கும்போது, மணிகள் அசைந்தொலிக்கின்றன… பிடரிமயிரைத் தடவிக்கொடுத்து, பப்லு என்று கூப்பிட்டால் திரும்பிப் பார்த்துக் கனைக்கிறது… :) வாழ்நாள் முழுக்கப் போர்த்தொழில் செய்த நம் மூதாதையரை நினைத்துக் கொண்டேன்… இந்த அஸ்வத்தை நம்பியல்லவா அவர்கள் வாழ்க்கை இருந்திருக்கிறது…. மனிதனைச் சுமந்தே பழக்கப்பட்ட அதன் முதுகு…. அரசர்கள் தங்கள் சேமிப்பின் பெரும்பகுதியைக் குதிரைகள் வாங்குவதில்தான் செலவழித்திருக்கிறார்கள்… குதிரை எல்லோருக்கும் பிடித்தமான அழகான விலங்கு.. :)

 

மூன்றரைமணிநேரப் பிரயாணத்திற்குப் பிறகு, ஒரிடத்தில் இறக்கி விடப்பட்டோம்… அங்கிருந்து மேலும் நான்கு கி.மீ நடக்க வேண்டியிருந்தது….பெரிய க்யூ… நிஜத்தில் க்யூவில் மெதுவாக ஊர்ந்து செல்வது, பெருத்த ஆயாசமாக இருக்கிறது.. ஒரு கட்டத்தில், “ என்னடா இது.. இங்கு வந்து மாட்டிக்கொண்டோமே..”.. என்று சலிப்பு வருகிறது… இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு நான் பார்த்த வைஷ்ணோதேவி கோவில் அல்ல இது…. நிறைய மாற்றங்கள்….ஏகப்பட்ட கடைகள், தங்கும் விடுதிகள் என்று அந்த இடமே அடையாளம் தெரியாமல் மாறிவிட்டது…. நடுநிசி 12 மணிக்கு வரிசையில் நிற்க ஆரம்பித்த நானும், வருணும் அம்பாளைத் தரிசிக்கும்போது  இரண்டு மணிக்கு மேலாகிவிட்டது…. ஒரு குகைக்குள் மூன்று சக்திகள் மேருவடிவில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன…  ஜகத்குரு ஆதிசங்கரர்  வைஷ்ணோதேவியைப் பிரதிஷ்டை செய்ததாக வரலாறு… திரும்பி வரும் வழியில் பெரிய உண்டியல் இருந்தது…. நான் காணிக்கை செலுத்தினேன்…தோழிகள் கல்பனா, சாவித்திரி அக்கா மற்றும் கீழ்வீட்டு கமலாமாமி காணிக்கை செலுத்த என்னிடம் பணம் கொடுத்திருந்தனர்… அதையும் மறக்காமல் எடுத்து உண்டியலில் போட்டேன்…. ஐம்பது படிகள் இறங்கி வந்தால் மறுபடியும் நீண்ட வரிசை… பிரசாத வரிசை… அம்பாள் பிரசாதமாக சிறிது இனிப்பு மிட்டாயும். அம்பாள் உருவம் பொறித்த நாணயமும் கொடுத்தார்கள்…

 

ஒரிடத்தில் செருப்புகளை வைத்துவிட்டுச் சென்றோம்… அந்த இடத்திற்கு வந்து, செருப்பைப் போட்டுக்கொண்டு, குதிரைகள் நிற்குமிடத்திற்கு நாங்கள் வந்தபோது, விடியற்காலை 3.30 மணி… திரும்பிச் செல்வதற்குத் தலா 1000 ரூபாய் குதிரைக்கு… மறுபடியும் குதித்துக்கொண்டு குதிரைப்பயணம்… :) இறங்குவதற்கு இரண்டரை மணிநேரம் ஆனது.. இறங்கி அங்கிருந்து ஒரு ஆட்டோ பிடித்து, ஹோட்டலுக்கு வந்தோம்…  வந்து பார்த்தால், பாதயாத்திரையாகச் சென்ற என்கணவர் எங்களுக்கு முன்பாகவே வந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்… :) படுத்ததுதான் தெரியும் உடம்பு பூராவும் அடிச்சுப்போட்ட வலி….பத்துமணிக்கு எழுந்து, கீழேயுள்ள ரெஸ்ட்டாரென்டில் காலையுணவு சாப்பிட்டோம்… ஞாயிறு மாலை 3 மணிக்குச் சாப்பிட்டது… இரவு பிரயாணத்தின் போது தண்ணீரும், பழரசமும்தான்… அதன்பிறகு, திங்கள் காலை பத்துமணிக்குத்தான் திட உணவு சாப்பிட்டேன்… சர்க்கரை நோயுள்ள எனக்கு இது எப்படிச் சாத்தியமானது என்பது அதிசயந்தான்…! காலையுணவாக மசால்தோசை கிடைத்தது…. நன்றாகவே இருந்தது….சட்னி பரவாயில்லை… வடக்கத்தியர்களுக்குச் சாம்பார் பக்குவம் தெரியாது… அதனால் குறை சொல்லக்கூடாது… மறுபடியும் ஒரு தூக்கம்… அப்படியொரு அசதி எங்களுக்கு…

 

மாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து, குளித்துவிட்டு, கத்ராவின் மார்க்கெட் இருக்குமிடத்திற்குச் சென்றோம்… கணேஷ் கோவில் வாசலிலேயே செருப்பை மறந்து வைத்துவிட்டு வந்துவிட்டார்… செருப்பில்லாமல் 14 கி.மீ எப்படி நடந்து வந்தார் என்று எனக்கே ஒரே ஆச்சரியம்… கத்ரா பஜாரில் கணேஷிக்கு செருப்பு வாங்கினோம்… அங்கு ஒரு பஞ்சாபி ஹோட்டலில் சாப்பிட்டோம்…மறுநாள் ஜம்மு சென்று, அங்கிருந்து தில்லி, தில்லியிலிருந்து டேராடூன் செல்லவேண்டும்… செக்—இன் செய்தாக வேண்டும்… கத்ராவில் ஒரு கம்ப்யூட்டர் சென்டரில் அமர்ந்து செக்—இன் செய்து, கையோடு ப்ரின்ட் அவுட்டும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டோம்…

 

கத்ராவில் இருந்த இரண்டு நாட்களும் ஏர்செல் நெட்ஒர்க் கிடைக்கவேயில்லை… ஹோட்டல் வைஃபை மூலம்தான் தோழிகளோடு நான் வாட்சப்பில் பேசினேன்…தீவிரவாதிகள் நடமாட்டம் உள்ள இடம் என்பதால், எல்லா இடங்களிலும் கம்ப்யூட்டர் சென்டர் உட்பட நம்முடைய ஐ.டி. கேட்கிறார்கள்… அங்கேயே ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுநரிடம், எங்களை நவதுர்கா கோவிலுக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியுமா என்று கேட்டேன்.. கத்ராவிலிருந்து 20 கி.மீ தூரம் நவதுர்கா ஆலயம்… டாக்ஸி கட்டணம்     700 ரூபாய்.. ஷிவ்கோட்டி கிட்டத்தட்ட 100 கி.மீ தூரம்… தவிர எங்களுக்கு நேரமுமில்லை… மறுநாள் காலை ஜம்முவுக்குக் கிளம்பியாக வேண்டுமே… நவதுர்கா ஒன்பது சக்திகள் இருக்குமிடம்… சின்னச்சின்ன குகைகளுக்குள் இருக்கின்றன... மலைப்பாதையில் பயணம்…  இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால்  சாலைகள் நேர்த்தியாக இருக்கின்றன… அதே டாக்ஸி ஓட்டுநரிடம், மறுநாள் காலை 9.30 மணிக்கு வந்து, எங்களை ஜம்முவுக்கு அழைத்துப் போகும்படிச் சொன்னேன்….இரவு ஏழுமணிக்குக்கூட சூரியன் ஜகஜ்ஜோதியாகச் சுட்டெரிக்கிறது…

 

 

தொடரும்….

 

 

 

 

 

வட இந்தியப் பயணம்….. ( 1 )

 

என் கணவருக்கு 1994 இல் தில்லிக்கு மாற்றலாகி, அங்கு சென்ற புதிதில்; ஹிந்தியில் பேசுவதற்குத் தடுமாறினேன்... ( ஹிந்தியில் விஷாரத் வரை படித்திருந்தும் J ) படிப்பது வேறு... பேச்சு வழக்கு வேறு என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது... J போகப் போக கொஞ்சம் சுமாராக ஹிந்தி பேச ஆரம்பித்தேன்… 97 இல் திரும்பவும் சென்னைக்கு மாற்றலாகி வந்தபின், அந்த “ சுமார் “  ஹிந்தியும் சுத்தமாக மறந்தே போனது... சென்னையில் என்னுடைய சுமார் ஹிந்தியைக் கேட்பதற்கு ஆள் கிடைக்கவில்லை என்பது வேறு விஷயம்… J

 

கிட்டத்தட்ட 19 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மீண்டும் ஒரு வட இந்தியப் பயணத்திற்காக, அண்மையில் ஜம்மு விமானநிலையத்தில் வந்திறங்கிய போது; இன்னும் ஒருவாரம் ஹிந்தி பேசியாக வேண்டுமே என்று ஒரே யோசனையாக இருந்தது… சோழநாட்டுப் பெண்ணாச்சே… சமாளிக்க முடியாமல் போய்விடுமா என்ன…? J அடுத்தடுத்து ஃப்ரீபெய்ட் டாக்ஸி கவுன்டரில், டாக்ஸி ஓட்டுநரிடம், பிற்பாடு ஹோட்டலில்… என்று வரிசையாகப் பேச ”சுமார்” ஹிந்தி கைகொடுத்தது…! சித்திரமும் கைப்பழக்கம்…செவ்விந்தியும் நாப்பழக்கம்… J

 

சென்னையிலிருந்து தில்லி, பின்பு தில்லியிலிருந்து ஜம்மு விமானப்பயணம்… ஜம்முவிலிருந்து கத்ரா வரை 48 கி.மீ. கார்ப்பயணம்… மலைப்பாங்கான பிரதேசம்.. பத்துக்கும் மேற்பட்ட இடங்களில், மலையைக் குடைந்து சாலைகள் அமைத்திருக்கின்றனர்… இராணுவ ரோந்து வாகனங்கள், ஜம்மு—கத்ரா சாலையின் முக்கியமான இடங்களில் நிற்கவைக்கப்பட்டுள்ளன…. ரபி நதி ஓடுகிறது…. சிறிதளவே நீரோட்டம்…

 

கத்ராவில் ஹோட்டல் வைஷ்ணோதேவியில் முன்பதிவு செய்திருந்தோம்… காலை 6.30 மணிக்கு சென்னையில் விமானம் ஏறிய நாங்கள், ஹோட்டலை வந்தடைந்தபோது மணி 2.30… வசதியான அறை… கீழே உள்ள ரெஸ்ட்டாரென்டில் மதிய உணவு உண்டோம்… மூலி ( முள்ளங்கி ) பராத்தா, ஆலு பராத்தா என்று பிரமாதமான சாப்பாடு… விலையும் நியாயமாகவே இருந்தது… சிறிதுநேர ஓய்வுக்குப்பின், மாலை 7.30 மணிக்கு வைஷ்ணோதேவி கோவில் யாத்திரை செல்வதற்குப் பயணமானோம்…

 

ஹோட்டலிலிருந்து ஒரு மாருதிவேனில் , எங்களைக் கோவிலுக்குப் போகும் பாதையருகே இறக்கி விட்டார்கள்… அங்கிருந்து 14 கி.மீ. யாத்திரை செல்லவேண்டும்… கோவிலுக்குப் போவதற்கான இலவச அனுமதிச்சீட்டு வாங்குவதற்கு, ஒரு கி.மீ, தூரம் வரை மிகப்பெரிய க்யூ நின்று கொண்டிருந்தது…. நாங்கள் ஜம்மு விமான நிலையத்திலேயே, அங்கிருக்கும் கவுன்டரில், எங்கள் மூவருக்கும் அனுமதிச்சீட்டு வாங்கிவந்து விட்டோம்… அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமையாதலால், கூட்டம் மிக அதிகம்… என் கணிப்புப்படி 75,000 பேர் அன்று வந்திருப்பார்கள்… கூட்டமான கூட்டம்… ! இதில் ஆங்காங்கே ஆடவருக்கும், மகளிருக்கும் தனித்தனியாகக் காவல் பரிசோதனை வேறு… எல்லாம் முடிந்து யாத்திரையை ஆரம்பிக்கவேண்டும்… என் மகன் வருண், தன்னால் 14 கி.மீ நடக்கமுடியாதென்றும்; தான் குதிரையில் வருவதாகவும் சொல்லிவிட்டான்… மொழி தெரியாத இடத்தில், மகனைக் குதிரையில் தனியாக அனுப்ப எனக்குத் தயக்கமாக இருந்ததால்; நானும் குதிரையிலேயே போக முடிவு செய்தேன்… என் கணவர் கணேஷ் பாதயாத்திரையாகச் சென்றார்…

 

ஒரு குதிரைக்கு 1200 ரூபாய்… குதிரையின் சாப்பாட்டுக்கான கொள்ளுக்கு 100 ரூபாய் என்று ஒரு குதிரைக்கு 1300 ரூபாய்… இது மேலே செல்வதற்கு மட்டும்… திரும்பி வருவதற்கு வேறு குதிரை அமர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்… குதிரையில் போவது சாதாரணமான விஷயமல்ல… இரண்டு தொடைகளிலும் பயங்கரமான வலியெடுக்கும்… சேணத்தைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்வதால்,கைகள் காய்த்துப்போய்விடும்… படு அவஸ்தையான பயணம்… இரண்டுமணிநேரப் பிரயாணத்திற்குப் பிறகு, குதிரைக்கு அரைமணிநேரம் ஓய்வு… குதிரைக்கு கொள்ளு தரப்பட்டது…. என் குதிரையின் பெயர் பப்லு… J வருணின் குதிரையின் பெயர் சேட்டக்… J  நாங்களும் இறங்கி தண்ணீர், பழரசம் குடித்தோம்… ஜெய் மாதா தீ என்று கோஷமிட்டுக்கொண்டே கூட்டம் நடந்து செல்கிறது….

 

பலர் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் ஏறிவந்து, பாதிவழியில் ஆங்காங்கே கிடைத்த இடத்தில் படுத்துறங்கி; காலையில் எழுந்து மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்குகின்றனர்… மேலே போகப்போகக் குளிர்கிறது… கம்பளிப் போர்வைகள் வாடகைக்குக் கிடைக்கின்றன… ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் கம்பளி போர்த்தி உறங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது… குதிரையில் சென்றதால் ஒரு பொட்டுத்தூக்கம் கூட எங்களுக்கு வரவில்லை….

 

தொடரும்….